"OOOOO!"

Tine Moniek! wou wel eens iets anders.Ze verhuisde naar http://tinemoniek.blogspot.com. Hopelijk gaat ze weer meer schrijven...

Het was de tweede keer dat ik me liet onderdompelen in de Koningsblauwe inktpot van Behoud de Begeerte.De eerste keer was drie jaar geleden. Omdat Herman de Coninck 10 jaar geleden overleed, wist ik op voorhand dat deze editie meer dan ooit een hommage aan hem zou worden. Ik was dus voorbereid!


Bij het begin van de avond werd meteen duidelijk dat Kristien Hemmerechts, Frank Aendenboom en Piet Piryns aan de 'ere-tafel' zaten, samen met een opvallend aanwezige ziel van De Coninck. De andere gasten mochten niet aan deze tafel zitten. Ze mochten in de rand van het programma wel eventjes hun ding komen doen, maar moesten daarna weer ophoepelen. Zo leek het wel!


Winnaar van de eerste Herman de Coninckprijs Charles Ducal begon aarzelend aan dit programma, alsof hij zelf niet goed wist, wat hij daar stond te doen. Hij verraste me. Vorig jaar zag ik hem tijdens de Nacht van de Poëzie, maar daar leek zijn voordracht minder sterk. Zijn gedichten kan ik wel smaken: ze lijken braaf, maar zijn het niet.


Daarna verscheen Gert Vlok Nel op het podium. Het was de eerste maal dat ik de man zag optreden en ik ben ervan overtuigd dat dat niet de laatste maal zal zijn. Ik was eerlijk waar, zwaar 'geroerd' door zijn optreden. Ik voelde een huilbui aankomen, maar die zit vandaag nog in mijn hoofd te kolken. Wat een teksten! Dank voor de vertaling op het projectiescherm!


Alfred Schaffer mocht hierna naast de tafel komen staan. Hij bracht twee gedichten uit zijn bundel Schuim. Omdat ik het gedicht 'Staat verzekerd ook behandeld heb in de klas, is mijn aandacht vooral hier naartoe gegaan. Een gedegen voordracht van een gedicht met dreiging...


Els Moors zag ik al een paar keer optreden. Deze keer was ik niet verkocht. Ze maakte een wat afwezige indruk. Alweer werd ze aangekondigd met witte fuckende konijnen. Haar poëzie is veel meer dan dat. Ik denk dat ze de dag dat die witte fuckende konijnen uit haar hoed gekropen zijn, al meer dan één keer heeft vervloekt.


Erik Jan Harmens dan. Ik hou van zijn manier van voordragen. Ik mag zijn gedichten. Maar hij stond er wat onwennig. Niet zo vrolijk onstabiel naast Els Moors zoals op Winterwoordennacht. Hij maakte indruk, maar maakte minder los.


Daarna werd de spot op de 'ere-tafel' gezet en was alle aandacht voor Herman de Coninck. Kristien Hemmerechts las twee fragmenten voor over haar Herman. Daarna las Frank Aendenboom naar mijn menig te veel De Coninck-gedichten voor (en niet eens de beste gedichten). Het duurde me allemaal te lang. Ik vervloekte de dag dat De Coninck gestorven was, en dat om de verkeerde reden.


Daarna verdwenen Hemmerechts en Aendenboom van de tafel. Ze waren er niet meer toen Leonard Nolens poogde om De Coninck te doen herleven. Er zaten echt mooie gedichten bij deze cyclus De voorbijganger. Maar mijn aandacht was (eerlijk is eerlijk) wat afgezwakt.


Ik vind het mooi dat Luc Coorevits elk jaar hulde brengt aan Herman de Coninck. Maar dit jaar kreeg ik echt een overdosis. Was het niet mooier geweest om de poëzie zelf een 'ere-tafel' te geven? Een mooier eerbetoon aan De Coninck, lijkt me.

Op donderdag 7 juni is het zover.


Ik zal dan nog éénmaal mijn monoloog 'Coming Home' naar voor brengen.Dit zonder de oorspronkelijk klassieke compositie, maar wél met de bijzondere klanken van The Chocolate Lovers.


Dit bijzondere optreden is gratis en voor niks te zien om 20u45 in Het Muziekantenhuis, Dampoortstraat 50 in Gent.


Met jullie erbij en met de muziek van The Chocolate Lovers wordt het een avond om de oren en de vingers er bij af te likken.


Niet te missen dus...Hopelijk tot dan!

Gisteren was De Baas jarig. Dit jaar was het de bedoeling om helemaal niets te organiseren voor zijn verjaardag. Maar omdat hij mij verrast had met een surprise-party een paar weken geleden, bedacht ik dat ik toch iets zou moeten doen.


Dit keer geen website, geen poëzieavond, geen luchtballonvaart en geen zweterig paashaaspak. Nee, ik maakte een quiz over hem en vroeg familie en vrienden de quiz op te lossen. Niets bijzonders dus (toch niet in vergelijking met vorige jaren). Daarnaast nodigde ik zondag enkele vrienden uit om in Poelkapelle (!) een klein feestje te vieren. Het was gezellig.


Gisteren dan verraste ik hem met een stukje appeltaart onderweg naar zijn werk en bij zijn thuiskomst vond hij een feestelijk gedekte tafel met daarop een cadeautje.


Meer hoeft dat niet te zijn. Toch?

Woensdag kwamen wij al tamelijk vroeg aan in folkhotel Terminus. Dit hotel werd voor ons gereserveerd door de organisatie van Onbederf'lijk Vers omdat wij helemaal uit België kwamen. Het heeft dus wel degelijk z'n voordelen om naar België te imigreren...


Ruimschoots op tijd slenterden De Baas en ik binnen in de BIEB. We wachtten daar met spanning de komst af van de andere dichters. Die sijpelden één voor één binnen. Omdat ik geen trek had in drie maal eenzelfde combinatie dichters, besloot ik om De Baas alleen te laten in het gezelschap van Simon Vinkenoog en zijn echtenote Edith Ringnalda, Hanneke van Eijken en de anonieme 'locatiemanager' van De Keulse Kar.


Ik liep mee naar De Palm. Daar mochten Anna De Bruyckere en Ronny Dijksterhuis (die mocht invallen voor een afwezige Johanna Geels) optreden. Hafid Bouazza kwam een poosje later ook binnen en schudde ons vriendelijk de hand.
Het was druk in De Palm. Té druk? Anna De Bruyckere kreeg een piepende microfoon voor zich. Ze leek helemaal niet zenuwachtig. Zelfzeker las zij haar gedichten voor. Het publiek hield zich niet stil, de microfoon ook niet. Toch zette zij dapper door.
Hafid Bouazza mocht na haar het podium betreden. Ook hij kreeg het publiek niet stil. De microfoon piepte nog meer, als wilde de organisatie het publiek behoeden voor de pornografische termen die over z'n lippen slipten. Iemand uit het publiek gaf Bouazza naarstig voordrachttips en toen klonk het beter. Dat wel. Maar het piepend geroezemoes loerde op revanche.
Ronny Dijksterhuis hield het even stil, maar halverwege zijn voordracht had het publiek (dat waarschijnlijk gewoon naar De Palm gekomen was om te eten) er genoeg van en zette een nieuwe aanval in. Zonde!


Na het eerste blokje voordracht gleed ik stil het gezellige café De Rode Pimpernel binnen. Daar was Kapitein Lafbek nog bezig met zijn eerste voordrachtronde. Het publiek luisterde aandachtig. Wat een groot verschil met de vorige locatie. De presentator in De Rode Pimpernel wilde onmiddellijk verder gaan met een tweede blokje poëzie en riep Ilja Leonard Pfeijffer naar voren, voor zijn tweede beurt. Ilja kwam maar kondigde zelf een pauze aan. Ondertussen kwam er steeds meer volk binnen. Ik vreesde het ergste. Maar toen Pfeijffer opgetogen aan zijn tweede ronde begon, zwegen alle aanwezigen. Ze bleven ook stil bij de gedegen voordracht van Tsead Bruinja en daarna hingen ze allemaal aan de lippen van Kapitein Lafbek. Mooi!


Het was tijd om het gezelschap in De Keulse Kar te vervoegen. Dat had mijn Mannetje ook gevraagd, want hij wou graag afsluiten met ons collectief gedicht Parlando ( + één keer meer dan dat jij het zegt). Op kousenvoeten kroop ik naar voor en knikte het gezelschap gedag. De sfeer zat er goed, merkte ik meteen op. Hanneke van Eijken mocht er beginnen aan haar laatste ronde. Ook hier was het publiek massaal en opvallend stil aanwezig. Ze werden nog stiller bij haar prachtige gedicht over doodgeboren kinderen (Kraambezoek - ik wil er van af zijn). Toen hoogheid Simon Vinkenoog het podium besteeg, leek het wel of het publiek ademloos was. En Olaf was ook in goede doen. Goed!


We trokken daarna nog naar het eindfeest. Daar zijn we niet zo blijven hangen. Misschien kwam dat wel door de roseetjes?


Verder was Den Bosch helemaal super (en dat zeg ik niet vaak... écht...). De volgende dag trokken we naar het Jheronimus Bosch Art Center waar we onmiddellijk geconfronteerd werden met de magistrale schilder Jheronimus Bosch! Van slag stapten we daarna De Palm binnen. Het was er een stuk rustiger dan de dag ervoor, maar daarvoor niet minder poëtisch.Daarna stapten we naar SM's bij het indrukwekkende Paleizenkwartier. De kunst was er minder indrukwekkend, Restaurant Punt Nl des te meer. De Baas reserveerde er onmiddellijk voor het avondmaal.


Dus na de douche in Jo van den Bosch reden we terug naar het restaurant en aten er gerechten waar we nog nooit eerder aan gedacht hadden. Ik had er bijvoorbeeld een saté van garnalen gehaktballetjes met bosui, witte kool salade en een schuim van aardnootjes. De Baas koos voor Gepofte ui met aardappelpuree, zoetzure bietjes en krokant gebakken hachee van ossestaart met gerookte melkschuim. Het klinkt duur, maar is het helemaal niet... Een échte aanrader dit!


Daarna begaven we ons richting Verkadefabriek waar we kaartjes kochten voor Mighty Society4. Een fascinerende en beklijvende theatervoorstelling was dit!


De volgende ochtend waaiden we nog wat uit in Den Bosch en De Baas trakteerde me zelfs op een dure tas.


Het moge duidelijk zijn: we gingen allebei los in Den Bosch!

Met de paasvakantie in het vizier worden het weer drukke tijden.


Nadat ik woensdag Villanelle tot leven wekte in een zelfgeschreven monoloog in de Oude Kerk van Vichte en De Baas zo aardig was om na de voorstelling de meer dan 200 ingezamelde wijnflessen naar de glascontainer te brengen. Zit er alweer een hoofdstuk op.


Wanneer we zaterdag De Nacht van de Poëzie zullen overleven, rijden we op zondag naar Schiedam. Daar gaat het vervolg door van Galerie 93. Twee jaar geleden Alfabed vond de tentoonstelling plaats bij ons thuis. Nu is het voor ons veel minder hectisch, maar SAGE heeft het er des te drukker mee... Zondag wordt om 16u het startschot gegeven van een nieuwe tentoonstelling. Dit met een performance van Jet Crielaard, zang door Judith Scholte en een poëzievoordracht van mij. Op 22 mei volgt er een poëziemiddag. Meer info is hier terug te vinden.


Woensdag vindt Onbederf'lijk Vers plaats. Ikzelf zal daar niet optreden. Maar Mannetje van Oranje wel. Omdat ik toch vakantie heb, reis ik met hem mee. Misschien nemen we op donderdag nog de tijd om naar De Zwarte Madonna te rijden. Want daar staat al een paar dagen het Mobiele Mini Museum.

Gisteren mochten wij dankzij Radio 1 naar de avant-première van Azul Oscuro Casi Negro. We reden daarvoor helemaal naar Elsene.


Nu moet je weten dat een autorit in de omgeving van Brussen bij ons altijd voor problemen zorgt. Meestal heeft dat te maken met een onkundig co-piloot (ik dus) en een onhandige routeplanner. Zo ook gisteren.Gelukkig kwamen we op tijd aan bij cinema Vendôme. We schrokken wel van de lange rij aan de kassa.We hoorden heel wat Spaans en Frans in onze nek en even vreesden we dat de film geen ondertitels zou hebben. Het zweet brak me uit. Nadat ik de chauffeur chagrijnig had gemaakt met mijn prijs ("Beloof me, dat je nooit meer een prijs zal winnen in Brussel..."), hoorde ik hem grommen en denken. ("K*tvriendin met je k*tprijzen!")


Na meer dan twintig minuten aanschuiven, bleek dat we gewoon naar binnen mochten en ons binnen moesten aanmelden. "Gromgrom!" hoorde ik naast me.


Eens binnen, kreeg De Baas dorst, maar in de hele Vendôme was geen drankautomaat te vinden en de bar was onbemand. Uiteindelijk kregen we de hele drankinhoud uit de bezemkast. We hadden niet veel keuze: een flesje spuitwater en een blikje lichte cola (om geen merken te noemen). En weer hoorde ik "Gromgrom!"


De regisseur van de film was in de zaal. Toen hij werd aangekondigd in het Frans volgde gelukkig een aankondiging in het Nederlands en het Spaans. Een kort interview werd afgenomen in het Spaans en Engels. Gelukkig maar: het grommen naast mij had zijn hoogtepunt bereikt en ik wou nog naar huis.


De film zelf dan, want daarvoor waren we helemaal naar Brussel afgereisd. Die film was in mijn ogen een echt pareltje. Al vond ik hem niet zo humoristisch als de andere kijkers. De Baas vindt altijd dat een film de helft korter kan - dus was het geen verrassing toen hij in het midden van de film mijn richting uit keek, maar achteraf toch zei dat het een goeie film was.


We bleven tot de generiek en stapten daarna richting auto. Die stond er gelukkig nog. Het is fantastisch als je iets kan winnen. Maar ik zal de volgende keer wel de eindbestemming dubbelchecken. Een uitstapje naar Brussel zit er de komende weken niet meer in. Tenzij we 'ons' helemaal om zeep willen helpen of tenzij we die GPS en die vertaalcomputer toch nog winnen.


En wat gezegd van die city-trips?